Voor de vijfde keer winnen laat hij een record achter

Het was een spannende race. Cancellara kwam 2 keer ter val, dus daar zat niet al te veel kans meer in voor hem. Bij een nipte en spannende eindspurt had Boonen Freire geklopt. Op 2 - 3 seconden na werd Eisel derde. Tom Boonen heeft voor de vijfde keer die zegen te pakken, en dit is dus een record. Het was echt de moeite waard om te kijken.

Germaine geeft bloemen en kussen aan Tom Bonen

Ik was ze bijna al vergeten, tot ik ze plots in mijn ooghoek zag staan. Germaine. De bomma van de affiche van de E3-Prijs, beschilderd met vuurrode lippenstift en een laag schmink. Naast haar stonden vier keiknappe grieten op het podium, maar ik zag de bui al hangen: de bloemen kwamen van haar. De kussen ook. Geweldig.
Ach, Germaine is een van die voorbeelden die winnen in Vlaanderen zo fantastisch maken. Toen we van het podium stapten, zegden Freire, Eisel en ik hetzelfde: Dit is met niks ter wereld te vergelijken. Er stond daar vijfduizend man voor ons, superenthousiast. Mensen die mijn naam scandeerden, oprecht gelukkig waren omdat ik de vijfde keer won in Harelbeke. Als je dat ziet, dan doet dat echt iets. Ook al is het zege nummer honderdenéén. Ik weet: niet iedereen in Vlaanderen kan zijn fan van mij. Maar daar in Harelbeke heb ik toch een speciale relatie met het publiek. De meesten waren er al bij toen ik er de eerste keer won in 2004 en leven al de hele tijd mee met dat verhaal van het record. Dat ik er uiteindelijk nog vijf jaar op moest wachten, maakt het allemaal zo speciaal. En weekte niet alleen bij mij, maar ook bij die mensen emoties los.

Ook Lore was er acht jaar geleden trouwens al bij. Het was de allereerste koers ooit waarin ze naar mij kwam kijken. Ook voor haar is het de favoriete wedstrijd, omdat het nog menselijk is. In tegenstelling tot de Ronde verdrink je er niet in de drukte en de stress. Het is ook een van de enige koersen waar Lore vaak naartoe komt, want voor de rest doet ze dat niet zo graag.
Nu ik in het hotel zit, begint het trouwens allemaal door te dringen. Vijf keer de E3-Prijs winnen, het is niet niks. Toen ik deze wedstrijd de eerste keer reed, had ik een hele dag tussen mijn kader gehangen en was ik keicontent met een veertiende plaats. Had je me toen gezegd dat ik die wedstrijd vijf keer zou winnen, ik had je gek verklaard. En kijk: nu is het zover. Mijn eerste kleine recordje. Voorbij de grote Rik Van Looy, en hopelijk het eerste van een serie. Normaal zweef ik niet al te lang na een zege, staat mijn hoofd al snel bij een volgende koers. Maar deze keer denk ik toch: Dit is best een beetje straf van mezelf.
Het is idd (inderdaad) straf!